[OS] : วันเกิดยองเบ
posted on 17 May 2012 20:50 by any-poly in Oneshot-SF directory Fiction“คุณแม่.........”
คุณนายตระกูลชเววางมือจากเข็มโครเชต์และเส้นไหมพรมหนานุ่มแล้วชะเง้อมองไปตามทางเดินหน้าบ้าน เสียงตะโกนของลูกชายคนเล็กของเธอดังนำมาก่อนตั้งแต่ยังไม่เห็นตัว พอได้ยินเสียงเปิดประตูหน้าบ้านเธอก็ได้ยินเสียงตึงตังๆ
“คุณแม่...คุณแม่ฮับ ซึงฮยอนกลับมาแล้ว”
เด็กชายชเวซึงฮยอนวัยหกขวบตัวกลมเหมือนตุ๊กตาพี่หมีวิ่งมายืนหอบแฮ่กๆ หน้าประตูห้องรับแขก เหงื่อเม็ดโตๆ ผุดขึ้นมาแถวข้างแก้ม เด็กชายถอดเป้และเดินมากอดคุณแม่ไว้เต็มรัก
“คิดถึงคุณแม่จังฮับ” พูดไม่พูดเปล่าแถมยืดตัวไปหอมแก้มคุณแม่อย่างประจบ “คุณแม่ฮับ วันนี้วันเกิดยองเบล่ะ ซึงฮยอนเลยพาเพื่อนมาทำของขวัญให้ยองเบกัน”
“เอ๋?”
คุณนายตระกูลชเวหันไปมองทางประตูห้องรับแขกก็เห็นเด็กชายตัวน้อยยืนเอียงอายอยู่ตรงหน้าประตู เธอเลยลุกขึ้นจูงมือลูกชายไปหาเพื่อนของลูกชายแถมด้วยรอยยิ้มใจดีแบบคุณแม่
“สวัสดีค่ะ หนูชื่ออะไรคะ”
“สวัสดีคับคุณป้า” เด็กชายตัวเล็กก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน “ผมชื่อจียงคับ”
พูดจบก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้คุณนายตระกูลชเวจนตาหยีเหลือขีดเดียว แก้มกลมๆ นั่นเป็นสีชมพูระเรื่อจนคุณแม่ของซึงฮยอนได้แต่อุทานในใจ
...เด็กผู้ชายอะไร ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้...
“คุณแม่ฮับ” มือเล็กๆ ของซึงฮยอนดึงมือคุณแม่ไว้เบาๆ “คุณแม่ทำขนมเค้กให้หน่อยได้มั้ยฮับ ซึงฮยอนกับจียงจะเอาไปให้ยองเบ”
“ขนมเค้กเหรอจ๊ะ เอาขนมเค้กแบบไหนดีล่ะลูก”
“เอาขนมเค้กขาวๆ คับ” จียงยิ้มกว้างแล้ววาดมือเป็นรูปวงกลมใหญ่ “เอาขนมเค้กขาวๆ เหมือนยองเบแล้วก็อันใหญ่ๆ ได้ไหมคับ”
“อ๋า ได้ซิจ๊ะ งั้นเด็กๆ ก็ต้องไปล้างมือก่อนล่ะนะ แล้วเราค่อยไปทำขนมกันนะ”
ซึงฮยอนยิ้มหน้าแป้นตอนที่คุยแม่เอามากันเปื้อนมาใส่ให้ เด็กชายยืนเกาะขอบเคาน์เตอร์ในครัวมองคุณแม่จัดการทำโน่น ทำนี่อย่างตื่นเต้น เด็กตัวกลมหันไปกระซิบที่ข้างหูจียงที่ยืนเกาะเคาน์เตอร์อยู่ข้างๆ กัน
“จียง นายว่ายองเบจะชอบขนมเค้กของเรามั้ย”
“ไม่รู้สิคับ” จียงขมวดคิ้วน้อยๆ แต่ก็ยังคงยิ้มกว้าง “แต่ว่า..ยองเบเป็นคนใจดี ยองเบต้องดีใจแน่ๆ เลยที่เราทำของขวัญไปให้”
“นั่นซิเนอะ” ซึงฮยอนพยักหน้าหงึกๆ แล้วทำปากแหลมอวดอย่างภูมิใจ “คุณแม่ของซึงฮยอนทำเค้กอร่อยที่สุดในโลกเลยล่ะ”
“อ๊า ดีจัง!”
คุณนายตระกูลชเวหันไปยิ้มให้เด็กน้อยสองคนที่กระซิบกระซาบกันอยู่ข้างๆ พลางจัดการเอาแป้งสำเร็จรูปที่ผสมเรียบร้อยเทใส่พิมพ์และเอาเข้าตู้อบ และแอบนึกดีใจว่าโชคดีที่เธอชอบทำเค้กให้ซึงฮยอนกินบ่อยๆ เลยมีอุปกรณ์ทุกอย่างครบ มือบางหยิบส่วนผสมสำหรับทำครีมแต่งหน้าเค้กออกมาและเปิดตู้เย็นหยิบผลไม้สดติดมือมาด้วย
“เอาละเด็กๆ คุณแม่มีส้ม กีวี แล้วก็สตอเบอร์รี่ เดี๋ยวคุณแม่จะหั่นให้แล้วพอขนมเค้กเสร็จ เรามาช่วยกันแต่งหน้าเค้กให้ยองเบนะจ๊ะ”
“ได้ฮับ / ได้คับ”
เด็กน้อยสองคนประสานเสียงแล้วทำหน้าดีใจ ซึงฮยอนแอบหยิบส้มที่คุณแม่แกะแล้วเข้าปากทำให้จียงทำหน้าเหรอหรา เด็กตัวกลมเลยทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเอ่ยบอกเสียงอ่อย
“ก็ชิมไง จะได้รู้ว่าส้มอร่อยไหม ถ้าให้ยองเบไปแล้วไม่อร่อย ยองเบจะเสียใจนะ”
“อ่า..งั้นเหรอ”
ซึงฮยอนทำหน้าตายแล้วพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหยิบผลไม้ที่เหลือเข้าปากชิ้นสองชิ้น แล้วทำตาโตตอนที่คุณแม่หยิบเค้กออกจากเตาอบ รอจนเค้กอุ่นลงแล้วปาดครีมขาวเนียนลงบนเค้กจนเค้กเนื้อเหลืองสวยกลายเป็นเค้กก้อนโตสีขาว คุณนายตระกูลชเวบีบเนื้อครีมแต่งหน้าเค้กแล้วช่วยจียงกับซึงฮยอนจัดผลไม้แต่งหน้าเค้ก
“เดี๋ยวนะฮับ”
ซึงฮยอนวิ่งตุ๊บตั๊บขึ้นห้องตัวเองไปครู่หนึ่งและวิ่งลงมาพร้อมกับกอดกระป๋องเวเฟอร์ของรักของหวงที่วางไว้ข้างที่นอน เด็กชายแกะฝากระป๋องแล้วหยิบเวเฟอร์รสชอคโกแลตออกมายื่นให้คุณแม่
“ปักลงบนเค้กให้หน่อยนะฮับ ขนมอันนี้อร่อยที่สุดเลย ยองเบต้องชอบแน่ๆ”
“ได้จ๊ะ จียงช่วยแม่ปักหน่อยซิจ๊ะ”
คุณนายตระกูลชเวยื่นเวเฟอร์ให้เด็กชายที่ยิ้มจนตาหยีไปช่วยปัก มือเล็กๆ ของจียงกับซึงฮยอนช่วยกันตกแต่งเค้กจนน่ารักสมใจ และคอยลุ้นจนตัวโก่งตอนคุณแม่จัดการเอาเค้กใส่กล่องให้ ซึงฮยอนประคองกล่องเค้กเอาไว้อย่างทะนุถนอมก่อนจะหันไปบอกคุณแม่อย่างดีใจ
“ขอบคุณนะฮับ แต่ว่า..คุณแม่ไปส่งที่บ้านยองเบได้ไหมฮับ ซึงฮยอนกลัวเดินไปแล้วทำเค้กหล่น”
“ได้ซิจ๊ะคนดีของแม่”
คุณนายตระกูลชเวหอมแก้มลูกชายไปหนึ่งฟอดและเผื่อแผ่ไปถึงจียงที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างกันด้วย เด็กชายตัวน้อยหน้าแดงแล้วก็แดงอีกตอนที่คุณแม่ของซึงฮยอนเอ่ยบอก
“จียงก็เป็นเด็กดีเหมือนกันนะจ๊ะ”
ปิ๊งป่อง....
จียงเป็นคนไปกดกริ่งที่บ้านยองเบเพราะชเวซึงฮยอนยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัวแรงเพราะกลัวทำกล่องเค้กหล่น เด็กชายตัวน้อยสองคนหันไปหาคุณแม่ที่ยืนลุ้นอยู่ข้างหลังและได้รับรอยยิ้มเป็นกำลังใจกับมา จียงยิ้มแฉ่งใส่คุณแม่ของยองเบที่เป็นคนมาเปิดประตู
“สวัสดีคับ ผมชื่อจียง นี่ซึงฮยอนคับ เป็นเพื่อนกับยองเบ เราเอาเค้กมาให้ยองเบคับ”
ควอนจียงพูดรัวรวดเดียวจบจนคุณแม่ของยองเบอมยิ้มด้วยความเอ็นดู และจียงกับซึงฮยอนก็ต้องยิ้มกว้างเมื่อเห็นยองเบเดินออกด้วยความสงสัยว่ามีใครมาที่บ้าน
“อ๊ะ จียง พี่ซึงฮยอน มาบ้านยองเบได้ยังไงน่ะ” เด็กชายทงยองเบ แก้มขาว ปากแดงตึงยิ้มจนตาเป็นพระจันทร์เสี้ยวใส่เพื่อนสนิทสองคน
“ฮะแฮ่ม” ซึงฮยอนกระแอมแล้วมองหน้าจียงก่อนจะทำเสียงหล่อแบบคุณพ่อนายพล “คืออย่างนี้ เรามาอวยพรวันเกิดนายน่ะ”
“ช่าย มีความสุขมากๆ น้า ยองเบ” จียงเอ่ยเสียงใสปิ๊งและหันไปมองหน้าซึงฮยอน “เอาเลยนะ หนึ่ง..สอง..สาม...”
“Happy birthday to you
Happy birthday to you
Happy birthday, Happy birthday
Happy birthday to you”
ซึงฮยอนกับจียงร้องเพลงประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียงจนยองเบยิ้มไม่หุบเด็กชายยื่นมือไปรับกล่องเค้กจากซึงฮยอนก่อนจะเอ่ยอย่างซึ้งใจ
“ขอบคุณนะ ขอบคุณมากๆ เลย”
“มีความสุขมากๆ นะ ยองเบ” จียงพูดอย่างสดใส
“ช่าย มีความสุขเยอะๆ กินเยอะๆ แล้วก็หัวเราะเสียงดังๆ ด้วย”
ซึงฮยอนเอ่ยอย่างอารมณ์ดีพลอยทำให้คุณแม่ที่ยืนฟังอยู่ทั้งสองคนหัวเราะไปด้วย เสียงหัวเราะอย่างร่าเริงของเด็กๆ ดังแว่วไปให้คนที่เดินผ่านไปมาได้ยิน และกลิ่นไอแห่งความสุขกระจายไปรอบๆ อย่างอบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ยามเย็นวันนี้
....มีความสุขมากๆ นะ ยองเบ....
- End -
Talk...
อย่าถามว่าวันเกิดเบทำไมเบออกมานิดเดียว
ออกมาแค่ไหนไม่สำคัญ เพราะในใจเค้ามีเบอยู่เสมอ //หน้าแดง//
มีความสุขมากๆ นะ ยองเบโอปา ^________^
(จุดนี้ยังภูมิใจว่าเรียกเบโอปาได้ ถึงจะห่างเดือนกัน XD)
รักนะคะ ยองเบ >< //วิ่ง//
