[FIC] : My Roommate Is Gwishin [10/....]

posted on 06 Apr 2015 10:52 by any-poly in MyRoommateIsGwishin directory Fiction
[FIC] : My Roommate Is Gwishin [10/....]

Rating : PG15

Paring : TempG and more…

Beta Reader : Icysbrani

Author Note : Some ideas from ‘The Master’s Sun’ & ‘Ghost Whisperer’

 

 

 

 

 

 “นายจะไม่ยอมออกไปจากห้องฉันจริงๆ ใช่ไหม”

 

จียงเอ่ยถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหมือนตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เด็กหนุ่มทำท่าสำลักอากาศและลงไปนอนตัวงออยู่กับพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองซึงฮยอนและทำสีหน้าเจ็บปวด

 

“คุณซึงฮยอน” จียงพูดเสียงเบา “ช่วยผม..”

 

เด็กหนุ่มทรุดลงไปนอนกองอยู่กับพื้นอีกหน แต่ซึงฮยอนกลับขยับตัวไม่ได้เลยทั้งที่จะตั้งใจเข้าไปช่วยจียงที่นอนคุดคู้อยู่กับพื้น ตลอดเวลาที่เจอเรื่องแปลกๆ ในห้องนี้ซึงฮยอนเคยคิดว่าเป็นความน่ากลัวที่สุดแล้ว แต่เขาเพิ่งเข้าใจความหวาดกลัวอย่างถ่องแท้ว่าเป็นอย่างไรก็ตอนนี้เอง

 

“ออกไปสิ”

 

เสียงเบาๆ ที่ฟังไม่เหมือนเสียงของจียงอู้อี้ผ่านริมฝีปากบางขาวซีดของเด็กหนุ่ม ใบหน้าที่เคยดื้อรั้นนั้นซีดจนไม่มีสีเลือด มือของจียงข่วนหน้าตัวเองจนของเหลวสีแดงฉานไหลซึมบนบาดแผลตามรอยเล็บ

 

“จียง”

 

ซึงฮยอนพึมพำเรียกอีกฝ่ายก่อนจะก้าวไปข้างหน้าโดยลืมความกลัวทุกอย่างเมื่อเด็กหนุ่มดิ้นและตัวเกร็งจนเหมือนจะชัก มือแข็งแรงดันไหล่ผอมๆ ของจียงให้เงยหน้าขึ้นจากพื้น แต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะคุมตัวเองไม่ได้เลย เพราะร่างบางกระตุกอย่างรุนแรงและพึมพำไม่เป็นภาษา

 

“จียง นี่ฉันเอง นายตั้งสติหน่อยสิ”

 

เด็กหนุ่มเกร็งตัวและจ้องซึงฮยอนด้วยแววตาว่างเปล่า วินาทีนั้นซึงฮยอนกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้น แต่ร่างของจียงหยุดกระตุก เหงื่อเม็ดโตๆ ผุดเต็มหน้าผากและไรผมของเด็กหนุ่ม

 

“คุณซึงฮยอน”

 

น้ำเสียงของจียงเบาจนแทบไม่ได้ยินก่อนที่จะหมดสติ ซึงฮยอนรับร่างบางที่โงนเงนเหมือนจะล้มเอาไว้ในอ้อมแขน จียงตัวเย็นเฉียบและหน้าซีดเผือด รอยข่วนที่ข้างแก้มไม่ลึกนัก แต่เลือดก็ไหลเปรอะแก้มไปข้างหนึ่ง ร่างสูงตัดสินใจแบกจียงขึ้นหลังและวางร่างไร้สตินั้นไว้บนเตียงนอน ก่อนจะวิ่งไปหยิบชุดปฐมพยาบาลและเตรียมน้ำเย็นใส่อ่างพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก

 

ซึงฮยอนพยายามห้ามเลือดที่ข้างแก้มของอีกฝ่ายจนเลือดหยุดไหล แล้วค่อยลงมือทำความสะอาดแผลและใส่ยาให้ แผ่นหลังใต้เสื้อยืดของจียงชุ่มเหงื่อซึงฮยอนจึงตัดสินใจถอดเสื้อของอีกฝ่ายและเช็ดตัวให้โดยให้จียงนั่งเอาศีรษะพาดไหล่ของเขา

 

ลมหายใจอุ่นๆ ตรงต้นคอทำให้ซึงฮยอนเบาใจว่าจียงไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าหมดสติ

 

กว่าจะจัดการช่วยเช็ดตัวและทำแผลให้จียงอย่างทุลักทุเล ซึงฮยอนก็รู้สึกแทบหมดแรงตามจียงไปอีกคน เด็กหนุ่มดูไม่ซูบซีดเท่าตอนแรกแล้วแต่เท้าก็ยังเย็นอยู่ ร่างสูงหยิบถุงร้อนมาวางไว้ใต้ผ้าขนหนูเพื่อให้เท้าจียงอุ่นขึ้น และช่วยจัดผ้าห่มให้อีกรอบ

 

“ขอโทษนะจียง” ซึงฮยอนพึมพำเสียงเบา “เพราะฉันแท้ๆ เลย นายถึงต้องเจ็บตัวแบบนี้”

 

ร่างสูงนั่งลงตรงข้างเตียงและรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ความกลัวเรื่องวิญญาณที่สิงอยู่ในห้องไม่ได้ทำให้ซึงฮยอนรู้สึกกังวลเท่ากับเรื่องที่เกิดขึ้นกับจียงในวันนี้ เขาไม่ต้องการให้ใครต้องวุ่นวายหรือต้องเจ็บตัวแบบนี้ ตอนนี้ซึงฮยอนรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิดพลาดไปหมดทุกอย่าง ตั้งแต่ตอนที่ยอมยกคอนโดให้มินจอง และการตัดสินใจซื้อคอนโดนี้เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุด

 

อย่างน้อยหลังจากนี้ เขาก็ควรจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องเสียที

 

 

จียงรู้ว่าเขาเคยเห็นสถานที่แบบนี้มาก่อน ที่ที่เต็มไปด้วยหมอกควันจนมองอะไรไม่เห็น แสงสลัวรอบตัวทำให้บอกได้ว่ายากว่าที่นี่มืดหรือสว่างกันแน่ แต่เขาเคยเห็นที่แบบนี้มาก่อนแน่ๆ อาจจะเป็นตอนที่ไม่สบายหลังจากโดนวิญญาณทำร้ายที่ตึกร้างตอนเป็นเด็ก แม้จะจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้ไม่ถนัด แต่กลับไม่รู้สึกตื่นกลัวสถานที่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

 

“นายมันยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

 

เสียงเบาๆ ของผู้หญิงที่ยืนอยู่ในสายหมอกพูดขึ้นมาทำให้จียงสังเกตเห็นว่าหล่อนยืนอยู่ตรงนั้น แต่กลับมองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดนัก

 

“คุณยุนอารึมฮะ”

“ออกไปซะ”

“คุณฮะ”

“บอกให้ออกไป!”

 

เสียงหวีดร้องของหญิงสาวกึกก้องจนจียงสะดุ้งตื่น หัวปวดตุบและในคอก็แห้งผาก กล้ามเนื้อในอกเต้นรัวเพราะภาพกึ่งตื่นกึ่งฝันที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่จนทำให้จับต้นชนปลายไม่ถูก และสะดุ้งจนสุดตัวเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

 

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอจียง”

“คุณซึงฮยอน” เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก “ผมตกใจหมดเลยฮะ”

“ตกใจอะไรเหรอ”

 

ชเวซึงฮยอนเหลียวมองรอบตัวอย่างตกใจ เพราะไม่รู้ว่าจียงเห็นอะไรที่ตัวเองไม่เห็นหรือเปล่า แต่เด็กหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ เหมือนจะบอกว่าไม่มีอะไร เจ้าของห้องเลยยกถาดข้าวต้มร้อนๆ เข้าไปให้ที่เตียง

 

“ผมหลับไปนานไหมฮะ”

“เกือบครึ่งวันแน่ะ เมื่อคืนทั้งคืน จนตอนนี้เกือบบ่ายสามแล้ว”

“เหรอฮะ” จียงเหลือบมองนาฬิกาตรงข้างเตียงเพื่อความแน่ใจ “ขอโทษนะฮะ ผมหลับไปนานเลย”

“ขอโทษอะไรกัน”

 

ซึงฮยอนดุอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะยกโต๊ะตัวเล็กมาให้จียงใช้กินข้าว เด็กหนุ่มไม่ต่อล้อต่อเถียงเหมือนเมื่อก่อน และยอมกินข้าวต้มในชามจนหมดและกินยาลดไข้ที่ซึงฮยอนเตรียมมาให้ด้วย

 

“ขอบคุณมากๆ นะฮะ วันนี้คุณเลยต้องลางานเลย”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ เมื่อวานนี้ถ้านายเป็นอะไรไป ฉันคงรู้สึกผิดจริงๆ”

“ไม่เป็นอะไรหรอกฮะ”

 

จียงยิ้มอ่อนเมื่อเห็นเจ้าของห้องทำสีหน้าว่ารู้สึกผิดจริงๆ ทั้งที่เคยชินกับการที่ต้องเกี่ยวข้องกับวิญญาณมาตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก แต่ว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่วิญญาณมีอิทธิพลกับตัวเขา

 

“เมื่อวานนี้มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ฉันกลับมาก็เห็นนายชักอยู่บนพื้น ทำท่าเหมือน ...”

“เหมือนผีเข้าเหรอฮะ”

 

เด็กหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นซึงฮยอนขมวดคิ้วเหมือนกลัวว่าวิญญาณในห้องกำลังแอบฟังทั้งคู่คุยกันอยู่ มือบางยกหมอนขึ้นมาวางพิงหลังก่อนจะเล่าด้วยน้ำเสียงเนือยๆ แม้ว่าอาการไข้นั้นจะลดลงไปมากแล้ว

 

“เมื่อวานผมเจอคุณซึงรีห้องข้างๆ ฮะ เขาบอกว่าคุณทะเลาะกับแฟน เพราะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้” จียงพูดยิ้มๆ เมื่อเห็นคนฟังทำหน้าเจื่อน “แถมเขาบอกว่าได้ยินเสียงโครมครามในห้อง พอผมเปิดประตูเข้าห้องไฟก็ดับหมด แต่ข้างนอกยังสว่างอยู่ เลยคิดว่าต้องมีอะไรไม่ดีแน่ๆ ตอนแรกจะเดินไปนั่งรอคุณข้างล่าง แต่เห็นประตูระเบียงเปิดอยู่เลยจะเข้าไปปิดให้ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อ พอหันไปมอง ผมก็จำอะไรไม่ได้เลยฮะ”

“จำไม่ได้เลยเหรอ”

“ที่จริงจำได้แค่ว่ารู้สึกตัวชาๆ แล้วก็ร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ เหมือนจะหลับ แต่ก็ไม่ได้หลับ เพราะตอนคุณเข้าห้องมา ผมยังเรียกคุณอยู่เลย”

“ฉันเห็นนายชัก” ซึงฮยอนพูดเสียงเบาและมองหน้าซีดเซียวของเด็กหนุ่ม “นายบอกให้ฉันออกไปด้วย แต่ว่ามันเหมือนไม่ใช่เสียงนาย”

“ก็ไม่น่าใช่เสียงผมนี่ฮะ เสียงคุณอารึมเจ้าของห้องเก่าต่างหาก”

 

ซึงฮยอนขมวดคิ้วที่จียงยังหัวเราะได้ทั้งที่เจอเรื่องน่ากลัวแบบนั้น เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ และเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง

 

“ตอนที่ผมหลับ ผมฝันถึงคุณอารึมด้วยฮะ เธอบอกว่าให้ออกไปจากห้องนี้”

“งั้นเหรอ” ซึงฮยอนตอบเบาๆ “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

“อะไรนะฮะ”

 

จียงร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินแบบนั้น เพราะรู้สึกด้วยสัญชาติญาณว่ากำลังเข้าใกล้ปมที่ทำให้วิญญาณสาวในห้องอยู่ติดที่นี้เต็มทีแล้ว แต่ดูเหมือนเจ้าของห้องจะปลงกับเจ้าของเดิมจนไม่อยากสู้ต่อ

 

“ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะอดทนอยู่ที่นี่ต่อไปทำไม บ้านฉันก็มีอยู่ และที่สำคัญฉันไม่อยากให้นายต้องเจ็บตัวอีก”

 

น้ำเสียงของชเวซึงฮยอนเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดและเป็นกังวล จียงกำลังจะอ้าปากค้านแต่หางตากลับเหลือบไปเห็นเงาจางๆ ของหญิงสาวคนนั้นที่มุมห้อง ดูเหมือนเงาของเธอจะเด่นชัดขึ้นกว่าทุกครั้ง และถ้าจียงเข้าใจไม่ผิด เธอคนนั้นกำลังพึงพอใจกับสิ่งที่ได้ยินจนร่างโปร่งใสนั้นดูราวกับจะเปล่งแสงได้

 

ขนอ่อนที่ต้นคอของจียงลุกซู่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างร่าเริง แต่ดูเหมือนชเวซึงฮยอนจะไม่รู้สึกอะไรเลย จียงจึงตัดสินใจไม่พูดอะไรต่อ นอกจากคว้ามือถือตัวเองมากดส่งข้อความหาซานดาร่า

 

 

 

มือบางของปาร์คบมค่อยๆ เลือกเอกสารมาเตรียมจัดเข้าแฟ้ม กระดาษที่มีข้อมูลเป็นประโยชน์จะถูกจัดเข้าหมวดหมู่ ส่วนที่ใช้งานไม่ได้แล้วจะถูกนำมากองแยกไว้เป็นกระดาษรีไซเคิล เพราะหลังจากปิดข้อมูลบัญชีที่รับมาตรวจเสร็จเรียบร้อยก็มักจะมีเศษกระดาษที่ถูกคัดออกเหลืออยู่เสมอ

 

ซองใส่เอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ตรงใต้กล่องเอกสารทำให้คิ้วเรียวของพัคบมขมวดอย่างสงสัย ก่อนจะเปิดซองเพื่อดูเอกสารข้างใน หล่อนขนลุกขึ้นมาเฉยๆ เมื่อเห็นว่ากระดาษข้างในคือภาพเสก็ตของคุณยุนอารึมที่สิงอยู่ในห้อง 1415 ของคุณชเวซึงฮยอน

 

ปลายมือของปาร์คบมแตะริมฝีปากแบบที่ชอบทำเวลาที่เจ้าตัวกำลังคิดอะไรบางอย่าง เพราะใบหน้าของหญิงสาวในรูปมีบางอย่างที่ทำให้คุ้นตาเหลือเกิน หล่อนนั่งเอียงซ้ายเอียงขวามองอยู่นานก่อนที่จะทำตาโตเหมือนนึกอะไรบางอย่างออกจึงรีบคว้าโทรศัพท์มากดโทรออก

 

“โอย รับสิๆ”

 

บมบ่นอย่างร้อนใจเมื่อปลายสายทิ้งให้สัญญาณรอสายดังติดต่อกันอยู่หลายครั้ง

 

“ฮัลโหล”

“โอ้ย จียง เอาโทรศัพท์ไปทับกระดาษหรือไง ทำไมไม่รู้จักรับให้ไวหน่อย”

“โธ่! แล้วกันพี่บม ผมออกมาข้างนอก เพิ่งได้ยินเสียงเลย”

“ช่างเถอะๆ” หญิงสาวพูดอย่างลนลาน “พี่นึกออกแล้วว่าคุณอดีตมนุษย์ในห้อง 1415 น่ะเป็นใคร”

“ใครฮะ”

“เธอชื่อยุนอารึมใช่ไหมล่ะ คุณแม่เธอบอกว่าเป็นเนื้องอกในสมองใช่ไหม โธ่เอ้ย! พี่ก็ว่าอยู่แล้วเชียวว่าเธอเป็นใครหน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็น ทำไมไม่นึกให้ออกไวกว่านี้ก็ไม่รู้เนี่ย แย่จริงๆ เลย”

“พี่บม เดี๋ยวก่อน ตกลงเธอเป็นใครฮะ”

“ตายจริง พี่ก็มัวแต่บ่น ลืมเลยว่าจะโทรมาส่งข่าว คุณเจ้าของห้องร่วมกับคุณซึงฮยอนน่ะ เธอเป็นนักเขียนเรื่องแนวสืบสวนสอบสวนเรื่องดังที่พี่กับดาร่าติดกันงอมแงมเรื่อง คดีฆาตกรรม 12 เดือน เแบ่งขายเป็นเล่มตามเดือน พี่เคยไปต่อแถวรอในงานแจกลายเซ็นเธอหนหนึ่งตอนเปิดตัวคดีเดือนมกรา ตัวจริงตอนยังเป็นๆ ของเธอน่ะน่ารักจะตายไป ใครจะนึกว่าตอนตายแม่คุณจะเฮี้ยนขนาดนี้”

 

จียงฟังเสียงของพี่สาวคนสวยแล้วก็นึกรู้ว่าปาร์คบมคงจะทำหน้ายู่คอย่นด้วยความกลัวอย่างที่ชอบทำเวลาพูดถึงเรื่องผีๆ สางๆ แต่เด็กหนุ่มก็ยังตะหงิดใจไม่หายเมื่อไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมวิญญาณของคุณอารึมถึงได้ไม่ยอมจากห้องของซึงฮยอนไปไหน

 

“พี่บมฮะ พอจะจำได้ไหมฮะว่าคุณอารึมเสียตอนไหน”

“ถ้าพี่จำไม่ผิด สำนักพิมพ์ว่าเธอเสียตอนเดือนกรกฎา แต่เห็นว่าตอนเดือนมีนาล่ะมั้งที่เธอปวดหัวรุนแรงบ่อยๆ จนครั้งหนึ่งเป็นลม เลยมาเจอว่ามีเนื้องอกในสมองก็หลังจากนั้นอาการก็เพียบแปล้ นอนโรงพยาบาลอยู่หลายเดือนแล้วก็เสียน่ะ”

“พี่บมจำได้ละเอียดแบบนี้ ช่วยได้เยอะเลย เดี๋ยวถ้าผมได้แวะไปจะซื้อขนมไปฝากนะฮะ”

“เอาเค้กนะ” ปาร์คบมตอบพลางหัวเราะ น้ำเสียงของหล่อนดีขึ้นกว่าเก่า “ที่พี่จำได้เพราะสำนักพิมพ์เขาแก้ต่างหลังจากที่มีคนท้วงว่าหนังสือเล่มเดือนสิงหาเป็นต้นไปไม่เหมือนสำนวนคุณอารึม เขาเลยมาบอกว่าคุณอารึมเธอเขียนไว้นานแล้วตั้งแต่ก่อนป่วย”

“ผมนึกออกแล้วฮะ เคยอ่านอยู่เล่มหนึ่งที่คุณซึงฮยอนเขายืมพี่ที่ทำงานมา” เด็กหนุ่มค่อยๆ นึกทบทวน “จำได้ว่าสนุกมาก อ่านติดงอมแงม”

“ใช่ งานเธอสนุกจริงๆ แต่เล่มหลังจากที่เธอเสียมันไม่เหมือนเดิม เห็นแฟนหนังสือเขาสงสัยว่าบริษัทไปจ้างพวกนักเขียนอิสระมาเขียนต่อแทนคุณอารึม งานเขียนน่ะเป็นลายเซ็นของใครของมัน ถึงพยายามจะเขียนให้เหมือนเท่าไหร่ก็ได้แค่คล้ายเท่านั้น พี่ก็เห็นด้วยนะ เพราะมันรู้สึกแปลกๆ ไปจริงๆ”

“โอเค ขอบคุณมากนะฮะพี่บมคนสวย ฝากบอกพี่ดาร่าด้วยนะฮะ”

“ได้จ้ะ”

 

จียงวางสายไปแล้วปาร์คบมถึงรู้สึกโล่งอกกว่าเก่า ตอนนี้ก็เหลือแค่รอซานดาร่ากลับมาจากไปเยี่ยมสุสานวิญญาณสาวที่ตามคุณวูซอง ลูกค้าคนที่เจอของหนักที่สุดเท่าที่ซานดาร่าเคยช่วยมา ตากลมของปาร์คบมมองภาพเสก็ตอีกครั้งและนึกถึงวันที่นักเขียนสาวยิ้มให้อย่างอ่อนหวานในวันแจกลายเซ็น

 

แต่คนเราพอตายเป็นผีแล้วน่ากลัวจริงๆ

 

บมคิดพลางทำท่าขนลุกเมื่อเก็บภาพนั้นเข้าซองเอกสารและแปะหน้าซองไว้ว่าให้ซานดาร่า ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการกองกระดาษบนโต๊ะ แต่ก็อดนึกสงสารคุณยุนอารึมไม่ได้ การอยู่กับซานดาร่ามาแต่เล็กบมเลยเข้าใจดีแม้ว่าจะกลัวเรื่องภูติผีมากๆ ดาร่าเคยพูดไว้ว่าวิญญาณที่ยึดติดกับใครหรืออะไรบางอย่างเป็นวิญญาณที่มีแต่ความทุกข์ เพราะวิญญาณที่มีความสุขจะก้าวต่อไป ไม่คอยวนเวียนเพื่อสะสางเรื่องที่ค้างคา หรืออาลัยกับการมีชีวิตอยู่

 

ขอให้จียงช่วยส่งคุณอารึมให้ก้าวต่อไปได้เร็วๆ ด้วยเถอะนะ

 

 

ชเวซึงฮยอนขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความเตือนบนมือถือ เอกสารที่ต้องวิเคราะห์และทำรายงานวันนี้เล่นเอาเขาตาลายไปหมดจนไม่ได้สนใจมือถือเลย พอกดมาดูข้อความก็เห็นว่าจียงเป็นคนส่งข้อความมา

 

‘คุณซึงฮยอน อย่าเพิ่งขายที่นั่นนะฮะ ผมคิดว่ารู้แล้วว่าปัญหาคืออะไร จะพยายามคุยกับเธอดูอีกครั้ง’

 

หนุ่มหล่อเจ้าของคอนโดถึงกับกุมขมับ ทั้งที่วันนี้จียงยังมีไข้ต่ำๆ และหน้าเป็นแผล แต่กลับบอกว่าจะออกไปข้างนอก เพราะนัดรุ่นน้องที่ชื่อ คังซึงยูน เอาไว้ที่มหาวิทยาลัย แม้เขายืนยันให้อยู่ห้องพักผ่อนก่อน จียงกลับทำหน้าทะเล้น แถมพูดกลับมาให้เขาทำหน้าไม่ถูก

 

‘โธ่! ออกไปแป๊บเดียว ผมคงไม่ไข้ขึ้นชักดิ้นชักงอหรอกฮะ แต่ถ้าอยู่ห้องนี้คนเดียวแล้วคุณอารึมเกิดอยากจะสิงผมขึ้นมาล่ะก็ไม่แน่’

‘พูดอะไรแบบนั้น เธอไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้นหรอกมั้ง’ ชเวซึงฮยอนแย้งเสียงเบาและเหลือบมองรอบห้องอย่างหวาดๆ  ‘นายยังไม่ค่อยหายดี อยู่ห้องพักอีกหน่อยดีกว่านะ’

‘หายละฮะ ไปข้างนอกไหว ที่ไม่อยากให้ไปนี่ อย่าบอกว่าหวงผมที่จะไปหาซึงยูนนะ’

 

เจ้าของห้อง 1415 สำลักกาแฟแต่เช้าเพราะเรื่องไร้สาระที่จียงเอามาแกล้งเล่น จนสุดท้ายก็ต้องยอมให้อีกฝ่ายออกไปข้างนอกแต่โดยดี แถมก่อนออกจากห้อง เจ้าเด็กแสบยังทำตาแป๋วแล้วพูดฝากห้องไว้กับเจ้าของเดิมเสียงดัง ก่อนจะกระซิบตอนที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์ให้เขากลัวมากกว่าเก่า

 

‘คุณอารึม เธอเฮี้ยนหนักนะฮะ อย่างนี้ไม่ต้องกลัวใครงัดห้องเลย เจ้าของคอยเฝ้าให้ 24 ชั่วโมง’

 

มือแข็งแรงกดส่งข้อความกลับไปหาจียงว่าตกลงตามนั้น แต่ขอให้ระวังตัวด้วย ซึงฮยอนนั่งจ้องมือถืออยู่พักหนึ่งและต้องสะดุ้งจนสุดตัวเมื่อมีมือเย็นเฉียบมาแตะที่บ่า

 

“พี่ซึงฮยอน เป็นอะไรฮะ ทำไมต้องตกใจขนาดนี้”

“ไม่ตกใจได้ไงล่ะ มือนายเย็นเฉียบขนาดนี้” ซึงฮยอนว่าพลางถอนใจใส่รุ่นน้องหน้าแมวที่ยังยิ้มแป้น “แดซอง มีอะไรหรือเปล่า”

“ผมเอาเอกสารมาให้อีกชุดฮะ ส่วนมือผมที่เย็นเนี่ย เพราะว่าตรงโต๊ะแอร์มันลงพอดี เย็นมากๆ”

“หาเสื้อมาใส่หน่อยสิ จะได้อุ่นๆ”

“ฮะ พี่ไม่ต้องเป็นห่วง” แดซองยิ้มแป้นก่อนจะลดเสียงเป็นกระซิบเมื่อนึกขึ้นได้ “แล้วที่ห้องพี่เป็นไงบ้างฮะ”

“ปั่นป่วนไปหมด พี่ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว นี่จะขายห้องทิ้ง แต่จียงบอกว่าใกล้จะจัดการได้แล้ว ก็เลยยอมอยู่ต่อ ยังไม่ได้ขาย แต่หลังจากนี้พี่ต้องขายทิ้งแน่”

“ต้องสู้นะฮะพี่ ผมเห็นใจพี่จริงๆ”

 

ซึงฮยอนพยักหน้ารับคำหนุ่มรุ่นน้องที่ทำงานและเอกสารตั้งใหญ่มากองไว้บนโต๊ะต่อ ตอนนี้เกือบห้าโมงเย็นแล้ว แต่ดูเหมือนงานของเขาจะไม่เสร็จง่ายๆ วันนี้คงกลับบ้านไปกินข้าวเย็นกับจียงไม่ทัน แต่ดูท่าทางฝ่ายนั้นคงไม่ได้กลับมากินข้าวที่ห้อง เพราะว่าคงแวะกินข้าวข้างนอกกับรุ่นน้องเลย

 

และก็ยังไม่ได้อ่านข้อความที่เขาส่งไปด้วย

 

 

 

อีแชรินรู้สึกใจคอไม่ดีเลยตอนที่เดินสวนกับจียงและผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มาด้วยกัน ทั้งที่ทั้งคู่ส่งยิ้มทักทายให้ตามปกติ แต่แชรินรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกว่ามีความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากสาวสวยที่เดินมากับจียง ความรู้สึกนั้นทำให้ต้องเอ่ยทักก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าลิฟต์

 

“คุณจียง สวัสดีค่ะ” แชรินพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ก็อดไม่ได้เมื่อสังเกตเห็นรอยแผล “หน้าไปโดนอะไรมาคะ”

“อ่า สระผมแล้วข่วนไปโดนหน้าน่ะฮะ”

“เหรอคะ ตกใจหมดเลย นึกว่าเป็นอะไรไป”

“ไม่เป็นไรฮะ แค่แสบๆ ผมขอตัวก่อนนะฮะ”

 

ซานดาร่าไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวตอนที่แยกกับแชริน แต่เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง พี่สาวคนสวยของจียงก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“ผู้หญิงคนนั้นใครเหรอ”

“ผู้ประสานงานลูกบ้านน่ะฮะ ชื่อคุณแชริน เคยเจออิทธิฤทธิ์คุณอารึมมาบ้าง แต่คงไม่เคยเจอแบบจังๆ ยกเว้นรอบก่อนที่เธอผลักป้ายลงมาเกือบโดนแฟนคุณแชรินแน่ะ”

“คุณอารึมคงจะโกรธมากจริงๆ นะ เธอเลยพยายามมากๆ ที่จะไล่ทุกคนออกไปจากห้องของเธอ”

“ไม่รู้สิฮะ” จียงพูดอย่างลังเล “ผมแค่คิดว่าเธอเองน่ะ ยังสับสนอยู่หรือเปล่า เลยไม่ยอมไปไหน เหมือนยังมีอะไรติดค้างในใจเธออยู่”

“เรื่องอะไรน่ะ”

“ก็ที่พี่บมบอกไงฮะ ที่ลือกันว่างานหนังสือเล่มหลังๆ ไม่ใช่ของเธอ”

“ก็ไม่แน่”

 

ดาร่าตอบเบาๆ ก่อนจะเดินตามจียงออกจากลิฟต์ สิ่งที่หล่อนรู้สึกตอนนี้คือไอเย็นเฉียบเหมือนหมอกยามเช้าแตะผิว ที่จริงหล่อนไม่อยากมาทำงานต่อจากการไปเคารพสุสานของวิญญาณที่ตามคุณวูซองนัก เพราะว่าเธอใช้เรี่ยวแรงเกือบทั้งหมดในการสื่อสารกับผีสาวไปแล้ว แต่ดาร่าไม่อยากปฏิเสธจียง เนื่องจากไม่รู้ว่าโอกาสที่จะวิญญาณของคุณอารึมจะยินยอมติดต่อด้วยจะมาอีกเมื่อไหร่

 

ยิ่งก้าวเข้าไปใกล้ห้อง 1415 มากเท่าไหร่ ไอเย็นนั้นก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น เมื่อจียงเปิดประตูห้อง ดาร่ายิ่งรู้สึกว่าไอเย็นนั้นทำให้มือทั้งสองข้างชา และกลิ่นสาบเหม็นเน่าปะทะจมูกอย่างรุนแรง แต่ดูเหมือนจียงจะไม่ได้กลิ่นเดียวกับหล่อน

 

“คุณอารึมฮะ เราออกมาคุยกันเถอะฮะ”

 

จียงพูดพลางเดินไปเปิดไฟในห้อง ส่วนซานดาร่ายังยืนที่เก่า หญิงสาวรู้สึกเหมือนไอเย็นและกลิ่นเหม็นนั้นเริ่มรุนแรงจากด้านหลัง เมื่อหันไปก็พบว่าร่างเงาจางๆ ลอยอยู่ชินแผ่นหลัง แต่ส่วนที่ควรจะเป็นใบหน้านั้นกลับเป็นโครงกระดูกเปล่าๆ และดวงตากลวงโบ๋

 

“คุณอารึม”

 

เสียงเบาๆ ของซานดาร่าทำให้จียงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบวิ่งไปหาพี่สาวที่มาด้วยกัน เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าวิญญาณของคุณอารึมปรากฎขึ้นมาเมื่อไหร่ แต่รู้สึกโล่งใจที่คว้าแขนบอบบางของดาร่าเอาไว้ได้แล้ว ร่างของคุณอารึมปรากฎให้เห็นชัดเจนกว่าทุกครั้ง

 

“คุณมีอะไรอยากให้พวกเราช่วยก็บอกมาเถอะฮะ”

“ออกไป”

 

เสียงจากเงาของคุณอารึมเป็นเหมือนเสียงสะท้อนจากที่ไกลๆ ในขณะที่ร่างนั้นสั่นไหวเหมือนเวลาที่โยนก้อนหินลงไปในน้ำ จียงไม่เคยสัมผัสอารมณ์ที่เข้มข้นแบบนี้ของวิญญาณสาวมาก่อน แต่ดูเหมือนซานดาร่าจะไม่ค่อยแปลกใจนัก และน้ำเสียงของหล่อนที่เอ่ยออกมานั้นมั่นคง

 

“คุณอารึม รู้หรือยังคะว่าคุณตายไปแล้ว”

 

เงาจางๆ ของยุนอารึมสั่นไหวจนเหมือนกลุ่มควันนั้นจะแตกสลายไป จียงรู้ว่าซานดาร่าเป็นคนที่มีอารมณ์มั่นคงกว่าตัวเองหลายเท่า แต่ไม่นึกว่าจะมั่นคงจะกระทั่งสามารถรับมือกับสถานการณ์ชวนตระหนกตรงหน้าได้โดยไม่หวั่นไหว เพราะที่ผ่านมาวิญญาณที่จียงเคยเจอมักจะพูดง่ายกว่าเจ้าของห้อง 1415

 

“ห้องนี้ไม่ใช่ของคุณแล้วนะคะ” น้ำเสียงของซานดาร่าอ่อนโยนเหมือนจะปลอบใจ “คุณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ คุณต้องไปต่อแล้ว”

“ไม่จริง!”

 

เสียงกรีดร้องของวิญญาณสาวสะท้อนไปมาในห้อง แต่ดูเหมือนคราวนี้เสียงนั้นจะมีพลังมากพอจนทำให้ชั้นวางตุ๊กตาแบร์บริคของซึงฮยอนสั่นจนตัวที่วางไว้ชั้นบนร่วงลงมากระแทกพื้น แต่จียงไม่กล้าขยับตัวไปห่างจากซานดาร่าและมือบางก็ยังกำสร้อยคอที่สวมติดตัวไว้แน่น

 

“ออกไป!”

“คุณอารึม คุณไม่มีอะไรที่จะต้องทำที่นี่แล้วนะคะ”

“มีสิ” วิญญาณของอารึมตอบกลับอย่างเกรี้ยวกราด “งานฉันยังไม่เสร็จเลย แล้วที่นี่ก็เป็นบ้านฉัน”

“งานของคุณจบแล้วนะคะ คุณไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว”

“ไม่จริง!”

 

ยุนอารึมกรีดร้องโหยหวนจนจียงคิดว่าห้องข้างๆ ก็อาจจะได้ยิน วิญญาณของหญิงสาวค่อยๆ สลายไปกับอากาศพาไอเย็นที่จียงสัมผัสได้ให้หายไปด้วย มือบางของซานดาร่าแตะแขนรุ่นน้องและเอ่ยเบาๆ

 

“ไปเก็บของให้คุณซึงฮยอนกันเถอะ เธอคงไม่ออกมาแล้วล่ะ”

“ฮะ ว่าแต่พี่ไม่เป็นไรนะฮะ หน้าซีดมากเลย”

“ไม่เป็นไร”

 

จียงเช็คสภาพลูกรักของซึงฮยอนแต่ละตัวว่าไม่มีอะไรแตกหักเสียหาย ก่อนจะค่อยๆ จัดขึ้นชั้นไว้ตามเดิม เมื่อหันมาหาซานดาร่าที่ไปนั่งพักอยู่ที่โซฟา จียงก็ต้องร้องลั่นด้วยความตกใจ

 

“พี่ดาร่า เลือดกำเดาไหล”

 

มือบางของซานดาร่าแตะที่จมูกตัวเองเมื่อได้ยินจียงพูด ของเหลวสีแดงเหนียวขึ้นติดอยู่ที่ปลายนิ้ว และรุ่นน้องของเธอก็กุลีกุจอหาน้ำแข็งห่อผ้ามาให้ประคบจมูก ดาร่ารู้สึกเอ็นดูน้องชายที่ทำหน้าตาตื่นด้วยความตกใจ จียงนั่งช่วยปฐมพยาบาลอยู่นานจนกระทั่งซานดาร่าเห็นว่าหน้าหายซีดแล้ว

 

“ผมไม่สบายใจเลยที่พี่เป็นแบบนี้”

“พี่ไม่เป็นไรหรอก แต่ว่าไม่สบายใจเลยถ้านายกับคุณซึงฮยอนจะนอนที่นี่คืนนี้ พี่กลัวว่าคุณอารึมจะทำอะไรรุนแรง”

 

เสียงประตูห้องนอนเล็กที่เปิดคาไว้ปิดดังสนั่นทั้งที่ไม่มีใครไปปิดทำให้จียงตัดสินใจได้ไม่ยาก ก่อนจะลุกไปคว้าเสื้อผ้าของตัวเองกับเจ้าของห้องสามสี่ชุดยัดใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็กแล้วเดินออกไปหาซานดาร่าที่ยืนรออยู่ จียงหมดอารมณ์จะแกล้งพูดเล่นกับเจ้าของห้องคนเก่าเหมือนที่แกล้งซึงฮยอนเมื่อเช้า

 

มือบางกดโทรศัพท์หาชเวซึงฮยอนระหว่างที่ลงลิฟต์มาด้านล่าง และรอสายอยู่นานกว่าอีกฝ่ายจะรับสายด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

 

“ว่าไง จียง”

“คุณซึงฮยอน งานเสร็จหรือยังฮะ”

“เสร็จแล้ว กำลังจะกลับล่ะ นายล่ะ กินข้าวหรือยัง”

“ยังฮะ แต่เดี๋ยวแวะรับผมที่รถไฟใต้ดินได้ไหมฮะ”

“รถไฟใต้ดินเหรอ” เสียงของเจ้าของห้องฟังดูสงสัย “มีอะไรหรือเปล่าน่ะจียง”

“มีฮะ งานใหญ่ด้วย เดี๋ยวเล่าให้ฟัง อีกสิบนาทีเจอกันได้มั้ยฮะ”

“ได้ เดี๋ยวเจอกันนะ”

 

ซานดาร่าขับรถมาส่งจียงตรงที่นัดกับซึงฮยอนไว้ และนัดแนะกันว่าจะคุยกันอีกครั้งว่าจะจัดการกับผีสาวที่เริ่มอาละวาดหนักข้อขึ้นอย่างไรดี จียงกำชับก่อนลงรถอีกหลายครั้งว่าให้โทรมาบอกด้วยถ้าถึงบ้านแล้ว ระหว่างที่ยืนรอซึงฮยอนมารับ เด็กหนุ่มก็คิดไปเรื่อยๆ ว่าจะจัดการปัญหาที่ห้องด้วยวิธีไหน เพราะคุณอารึมไม่ยอมรับว่าเธอตายแล้ว

 

‘งานฉันยังไม่เสร็จ’

 

ประโยคนั้นของผีสาวในห้อง 1415 ทำให้จียงคาใจ งานอะไรกันที่เธอเข้าใจว่ายังไม่เสร็จ ในเมื่อหนังสือของเธอทุกเล่มตีพิมพ์เสร็จเรียบร้อยไปแล้วแท้ๆ

 

“จียง”

 

เสียงเรียกของคนที่ขับรถมาจอดทำให้จียงสะดุ้ง เด็กหนุ่มรีบวิ่งไปขึ้นรถ และยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีของชเวซึงฮยอน ร่างสูงเลยเปิดฉากขึ้นมาก่อน

 

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ก็มีนิดหน่อยฮะ ช่วงนี้อย่าเพิ่งกลับไปอยู่ห้องเลยจะดีกว่า”

“ทำไมเหรอ”

 

ชเวซึงฮยอนถามแล้วทำตาโตเมื่อฟังจียงเล่าเรื่องทั้งหมด โชคดีที่ตอนนี้ถนนในกรุงโซลรถติดไม่ขยับ เจ้าของห้อง 1415 เลยได้นั่งฟังไปเงียบๆ และหน้าซีดแล้วซีดอีก เพราะเรื่องจากปากจียงทำให้รับรู้ได้ว่าที่เคยได้เจอมานั้นถือว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย เจ้าของห้องคนเดิมไม่เคยแผลงฤทธิ์หนักๆ เท่าตอนนี้เลยสักครั้ง เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองควรจะดันทุรังเก็บห้องนี้ไว้ดีหรือไม่

 

“ไม่ต้องคิดจะขายห้องเลยนะฮะ” จียงรีบขัดความคิดนั้นราวกับจะรู้ทัน “ผมบอกแล้วว่ายังไงเราก็ต้องหาทางออกได้”

“โดยการหนีเนี่ยนะ”

“ใครบอกว่าหนี เขาเรียกไปตั้งหลัก พูดจาไม่รู้เรื่อง” ควอนจียงทำปากบุ่ย “ช่วงนี้คงกลับห้องไม่ได้ ผมเอาเสื้อผ้าของใช้ของคุณมาให้แล้ว น่าจะใช้ได้หลายวันอยู่”

“แล้ว ... แล้วเราจะไปไหน”

“ไปนอนบ้านผมแล้วกัน ให้กินฟรีอยู่ฟรี ไม่คิดค่าช่วยไล่ผีด้วย ถือว่าเป็นของสมนาคุณระหว่างที่ผมกับพี่ดาร่าหาทางจัดการกับคุณอารึม”

 

ชเวซึงฮยอนได้แต่มองหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ข้างตัวด้วยความรู้สึกแปลกๆ เพราะเท่าที่จำได้บ้านจียงมีพ่อ แม่ กับพี่สาวอยู่ด้วยกัน ถ้าเขาไปอยู่ด้วยอีกคนก็คงจะต้องไปเบียดกันในห้องนอนจียง

 

“ฉันว่า ฉันไปอยู่บ้านตัวเองดีกว่า”

“โหย บ้านคุณไกลออก ขับรถมาทำงานไหวเหรอ นอนบ้านผมนี่แหละน่า หรือว่า ...” จียงหรี่ตาแล้วถามยิ้มๆ “กลัวใจตัวเอง ไม่กล้าอยู่ใกล้ผมหรือไง”

“อะไรล่ะ เพ้อเจ้อแล้ว”

 

เจ้าของรถทำหน้างอก่อนจะขับรถไปตามทางไปบ้านจียงโดยไม่สนใจว่าคนที่นั่งข้างๆ จะหัวเราะงอหงายแค่ไหน

 

 

 

 

 

 

 

TBC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK … รู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่ได้อัพเรื่องนี้แค่ไม่นาน มาดูอีกทีถึงได้เห็นว่าไม่ได้อัพมาจะปีแล้ว T_T ต่อไปจะพยายามเขียนเพิ่มไปเรื่อยๆ นะคะ เรื่องราวก็ใกล้จบแล้ว หวังว่าจะสนุกกันนะคะ ขอบคุณค่า ^^

Comment

Comment:

Tweet

เปิดมาดีใจสุดๆๆๆๆๆๆ
รอไรท์มาอัพเรื่องนี้นานมากกกกก

#4 By ming (61.7.191.92|61.7.191.92) on 2015-05-21 21:31

เฮลโหลวววววววววววว
คิดถึงห้อง 1415 หายไปนานเลย *ร้องหวั้ย*
แชรินแปลกๆจริงๆด้วย หรือคิดไปเองไม่รู้
คุณเจ้าของห้องน่ารักเหมือมเดิม สนใจรับเดว้ไปอยู่ด้วยมั้ยคะ
รับรองว่าคุณเจ้าของห้องเลิกกลัวคุณอารึมแน่นอน

ปูลิง คิดถึงพี่พลอยด้วยน้า

#3 By เดว้อยู่ข้างคุณซึงฮยอนนะคะ (49.237.7.59|49.237.7.59) on 2015-04-09 21:49

เฮลโหลวววววววววววว
คิดถึงห้อง 1415 หายไปนานเลย *ร้องหวั้ย*
แชรินแปลกๆจริงๆด้วย หรือคิดไปเองไม่รู้
คุณเจ้าของห้องน่ารักเหมือมเดิม สนใจรับเดว้ไปอยู่ด้วยมั้ยคะ
รับรองว่าคุณเจ้าของห้องเลิกกลัวคุณอารึมแน่นอน

ปูลิง คิดถึงพี่พลอยด้วยน้า

#2 By เดว้อยู่ข้างคุณซึงฮยอนนะคะ (49.237.7.59|49.237.7.59) on 2015-04-09 21:49

สู้ๆค่ะ รอติดตามอยู่เสมอ :))

#1 By smile (223.205.43.42|223.205.43.42) on 2015-04-06 22:15