[FIC] : My Roommate Is Gwishin [11/11]

posted on 30 May 2015 16:31 by any-poly in MyRoommateIsGwishin directory Fiction
[FIC] : My Roommate Is Gwishin [11/11]

Rating : PG15

Paring : TempG and more…

Beta Reader : Icysbrani

Author Note : Some ideas from ‘The Master’s Sun’ & ‘Ghost Whisperer’

 

คำว่า นอนบ้านผม ของจียงทำให้ซึงฮยอนทำตัวไม่ถูกอยู่พักใหญ่

 

แต่ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเมื่อซึงฮยอนจัดการถอยรถเข้าไปจอดตรงหน้าบ้านของจียงเรียบร้อย เด็กหนุ่มเจ้าของบ้านก็เดินลงจากรถอย่างร่าเริง ซึงฮยอนแอบสังเกตว่าบ้านทั้งหลังปิดไฟมืด เหลือแต่ไฟตรงทางเข้าบ้านเท่านั้นที่ยังเปิดอยู่

 

“กุญแจอยู่ไหนน้า”

 

น้ำเสียงของจียงยังคงร่าเริง แม้ว่าจะพยายามควานหากุญแจในกระเป๋า ตาคมของซึงฮยอนเหลือบไปเห็นคุณลุงหน้าแป้นที่อยู่ข้างบ้านจียง แต่เขาจำชื่อไม่ได้ว่าชื่ออะไร เพราะเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว

 

“จียงอ่า” เสียงที่เรียกมาจากข้างรั้วนั้นขึ้นจมูกหน่อยๆ “พ่อแม่ไม่อยู่แบบนี้ ก็พาเพื่อนผู้ชายเข้าบ้านเลยเหรอ”

“อ้าว! ลุงยาง สวัสดีฮะ ผมพาเพื่อนมาค้างที่บ้านเพราะเขาทะเลาะกับแฟน แล้วโดนไล่ออกจากบ้านน่ะฮะ”

 

คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าโดนแฟนไล่ออกจากบ้านทำตาโต แต่จียงกลับพูดไปเรื่อยๆ อย่างไม่ติดขัด ทั้งที่มือก็กำลังไขกุญแจเข้าบ้านไปด้วย

 

“แม่ลุงยางย้ายมาอยู่ด้วยถาวรเลยเหรอฮะ คราวก่อนที่พี่ซึงฮยอนมารับผมก็เจอกันรอบนึงแล้ว” จียงทำเสียงสดใสก่อนจะโค้งเหมือนทักทาย และมองไปที่ระเบียงชั้น 2 บ้านข้างๆ “สวัสดีฮะคุณย่า”

 

ทั้งที่แสงตรงข้างรั้วไม่ได้สว่างนัก แต่ซึงฮยอนก็เห็นชัดว่าลุงข้างบ้านของจียงหน้าถอดสี เขาเกือบจะทักออกไปแล้วว่าไม่เห็นมีใครแต่มือเล็กๆ ของจียงแอบหยิกที่แขนอย่างรวดเร็วพอกัน

 

“ผมกับเพื่อนขอตัวเข้าบ้านก่อนนะฮะ คุณซึงฮยอนโค้งลาลุงยางกับคุณย่าสิฮะ”

“ขอตัวนะครับ”

 

ซึงฮยอนพึมพำเสียงเบาและรีบเดินตามควอนจียงเข้าบ้านไป เจ้าของบ้านเดินไล่เปิดไฟทีละดวงจนกระทั่งบ้านสว่างทั้งหลัง และจัดแจงบอกซึงฮยอนว่าอะไรอยู่ตรงไหนในบ้านหลังนี้ ทั้งตู้เย็น ตู้เก็บจานชาม เครื่องซักผ้า และโทรทัศน์ เด็กหนุ่มถอดกระเป๋าเป้ออกจากหลังและกองไว้กับพื้นเมื่อนั่งลงที่โซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น

 

“ตามสบายนะฮะ คิดว่าเป็นบ้านตัวเองได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”

“เกรงใจสิ ฉันไม่สบายใจเลยแบบนี้”

“โอ้ย! ถ้าเกรงใจมากก็ย้ายกลับไปอยู่ห้องตัวเองไหมละฮะ คุณอารึมจับคุณหักคอขึ้นมา ผมไม่รู้ด้วยหรอกนะ”

 

จียงแค่แกล้งขู่แต่ดูเหมือนชเวซึงฮยอนจะกลัวเป็นจริงเป็นจัง เพราะนายจ้างชั่วคราวของจียงหน้าซีดเผือด เหมือนไก่ที่ถูกต้มจนสุก น้ำเสียงของเด็กหนุ่มเลยเปลี่ยนมาเป็นจริงจัง

 

“เอาน่าคุณซึงฮยอน อย่าไปคิดมากสิฮะ ผมรับปากแล้วว่าจะช่วย ยังไงก็ต้องช่วยได้แน่ นี่พี่ดาร่ากับพี่บมก็ช่วยกันเต็มที่ ไม่น่าเกินอาทิตย์หน้า คุณได้กลับไปอยู่ห้องแน่”

“แล้วนายจะให้คุณอารึมออกไปจากบ้านฉันยังไง ต้องทำพิธีอะไรหรือเปล่า”

 

เด็กหนุ่มทำหน้าเบื่อใส่ชเวซึงฮยอนก่อนจะลุกขึ้นคว้ากระเป๋าและเดินขึ้นบันไดไป แต่เมื่อหันหลังมาเห็นซึงฮยอนยืนอยู่ที่เดิม จียงก็กวักมือเรียกให้อีกฝ่ายเดินทางมา สุดท้ายทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนเล็ก เจ้าของบ้านเปิดประตุและเปิดไฟในห้อง

 

“เดี๋ยวคุณนอนห้องนี้นะฮะ ห้องนอนผมเอง มีห้องน้ำในตัว ผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้านะ”

“แล้วนายไปนอนห้องไหนล่ะ”

“นอนห้องแม่ฮะ” จียงตอบเสียงสดใส “พ่อ แม่ กับพี่ดามีไปบ้านที่ต่างจังหวัดอาทิตย์นึง ตอนนี้เลยไม่มีใครอยู่ฮะ” จียงยิ้มเหมือนให้กำลังใจ “ไม่ต้องกังวลนะฮะ ยังไงทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย”

“ขอบใจนะจียง ขอบใจจริงๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ อ้อ! ถ้าเกิดมองไปนอกหน้าต่างเห็นคุณย่าข้างบ้าน ไม่ต้องไปสวัสดีแกนะฮะ แกตายนานแล้ว ไม่ใช่แม่ลุงยางหรอกฮะ แต่แกชอบมาโผล่ตรงหน้าต่างห้องผมบ่อยๆ คงเหงาน่ะฮะ”

 

จียงหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นซึงฮยอนทำหน้าเสีย เด็กหนุ่มดันหลังซึงฮยอนเข้าห้องและปิดประตูทิ้งให้อยู่ในตามลำพัง สิ่งแรกที่ซึงฮยอนทำคือวิ่งไปปิดผ้าม่านตรงหน้าต่างอย่างรวดเร็วโดยไม่มองออกไปนอกห้อง ร่างสูงถอนใจและตัดสินใจว่าถ้าหากอาทิตย์หน้าเรื่องนี้ไม่จบ เขาคงต้องยอมถอดใจแล้วจริงๆ

 

 

--------------------------------------------------------

 

 

ซึงรีพยายามอดทนมาตลอด

 

หลายต่อหลายครั้งที่ห้องข้างๆ ทะเลาะกับแฟน มีเสียงร้องไห้ดังมาบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้รำคาญ ซึงรีเพียงแต่สงสารที่ผู้หญิงของคุณซึงฮยอนร้องไห้ห่มร้องไห้อยู่บ่อยๆ

 

แต่วันนี้สาวเจ้าร้องไห้ตั้งแต่หลังเที่ยงวันจนกระทั่งตอนนี้เกือบ 4 โมงเย็นแล้ว แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด สุดท้ายความอดทนทั้งหมดที่เคยมีก็หมดลง และพาตัวเองมาอยู่หน้าห้อง 1415 เสียงร้องไห้คร่ำครวญของแฟนสาวเจ้าของห้องนี้ยังมีให้ได้ยินอยู่ตลอดเวลา

 

มือแข็งแรงกดกริ่งหน้าห้องและรอให้เจ้าของห้องมาเปิด

 

เสียงร้องไห้ในห้องเงียบไปชั่ว